Het werk van Nina Vandeweghe verkent de complexiteit en tegenstrijdigheden van emoties. Haar werk toont, vaak met humor, menselijke kwetsbaarheid en verkent het persoonlijke versus het publieke domein. En verkent daarbij ook de grenzen. Het publieke domein verwijst naar de kijker. Door persoonlijke artefacten in haar werk te verwerken, geeft Nina een kijkje in haar persoonlijke leven maar probeert ze ook taboes te doorbreken. Dit doet ze door autofictioneel te werken. De kunstenaar ontleent deze term aan de literatuur. In autofictie worden details uit het leven van de auteur vermengd met fictieve informatie, personages en gebeurtenissen. In haar werk verbindt Nina Vandeweghe het persoonlijke, het intieme via thema’s als slapeloosheid, geestelijke gezondheid, medicatie, ratrace, liefde, vrouwenlichaam, feminisme, enz… met culturele associaties en het politieke landschap.